Absurdy i paradoksy

Panuje u nas przekonanie, że pisarz, który wytyka absurdy i paradoksy świata to celny i przenikliwy jego obserwator. Niestety, przeważnie bywa na odwrót. Nagromadzenie absurdów i paradoksów w utworze wykrzywia obraz, przysłania rzeczywistość, przemienia ją w groteskę, której daleko, bardzo już daleko do prawdy. Widzenie rzeczywistości w jej wymiarze paradoksalnym to widzenie jednowymiarowe. Poprzestawanie na takim widzeniu świadczy o niedojrzałości artystycznej.

Dostrzegać absurdy i paradoksy to żadna sztuka, każdy inteligentny człowiek je widzi właśnie dlatego, że są łatwo zauważalne. Przenikliwość spojrzenia artysty polega na czym innym. On musi odrzeć swoją obserwację z tego, co banalne, z łatwych uogólnień, prostych redukcji, sięgnąć głębiej. On powinien obracać przedmiot zainteresowania, dokopując się kolejnych jego wymiarów.

W książkach łowców absurdu i paradoksu możemy odnaleźć zabawę, lecz próżno szukać tam mądrości.

Advertisements

Dodaj komentarz

Filed under książki, literatura polska, sztuka pisania

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s